tümüyle imkansızlık içinde kıvranıyorum..imkansızlığın sancısı bu ve bunu böylece kabullenmekten başka bir çıkar yol yoktu..böyle geçecek evet bu da böyle geçip bitecek her şeyin gelip geçtiği insanın kendine kalması gibi..

ve özlüyor insan, çok özlüyor.. hasret kaldığını hissedip kendi kabuğunda yalnızlaşıyor.. ve kendini hissetmek,varlığını hissetmekti.

ve bir kimsesizlik yaşıyorum insanların ortasında, ve bir yalnızlık hissediyorum insanların bakışlarının altında, ve bir de sevgisizlik hissediyorum bunca hasret kalmış insanların içinde, ve ben kendimi yaşayamaz oldum, bu denli kendime aç olduğum halde..